فرشته های کوچولو
معمولا وقتی وارد جمعی می شوم ، بیشتر هر کسی این بچه ها هستند جذبم می کنند! دختر و پسرش تفاوتی ندارد. بیشتر از آدم بزرگ ها با آنها ارتباط برقرار می کنم. عموما بازی کردن با بچه ها برایم بسیار لذتبخش تر از صحبت با بزرگتر هاست.
چرا که :
بچه ها صادق ترند! نه در بیان احساساتشان محافظه کاری می کنند نه در صحبت راجع به آدم ها و موضوعاتی که برایشان لذتبخش نیست.
صریح اند. با صراحت هر چه تمام تر و با بیان کم ترین جملات حرفاش را می زنند. درست برعکس خیلی از آدم بزرگ ها که آنچنان با کنایه با تو صحبت می کنند که تو مجبوری قبل از هرگونه عکس العملی مدت زمانی را وقف تفسیر و تحلیل صحبتهایشان بکنی و بعد هم تازه معلوم نیست برداشتت از آن حرف و موضوع دقیقا منظور ِطرف ِمقابل باشد یا نه!
این صراحت بچه ها شما را مجبور می کند که حداقل در بیان احساساتتان مانند خودشان باشید. ( مورد شخص من که اینگونه است.)
عمقی نگرند. برخلاف خیلی از بزرگ تر ها که معتقدند بچه ها چیزی نمی فهمند ایمان دارم که نگاهشان به آدم های پیرامون عمیق تر از بسیاری از آدم بزرگ هاست.
برای بچه ها زیبایی (با آن تعریف عرفی و معمول) معنایی ندارد. برایشان فرقی نمی کند که چهره شما چگونه است. رفتارتان را اما بررسی خواهند کرد. به نوع صحبتتان دقت می کنند. به میزان صداقت و محبت در کلماتتان . دقت می کنند که حرفهایتان از روی بی حوصلگی و از سر بازکنی ست یا واقعا مورد توجه تان بوده اند!
کافی ست که کمی صادق باشید با آنها آنچنان اُخت می شوند با شما که انگار سالهاست دوستتان بوده اند.
جذابند و نشاط بخش. صحبت با بزرگترها بیشتر حول مادیات و ظواهر می گذرد (البته اگر از تکه پرانی ها و بدگویی ها و .... بگذریم!)
بنظرم لحظه ی خندیدن و ریسه رفتن های شیرین بچه ها را با هیچ لحظه ی دیگری نمی توان عوض کرد! بازی کردن با آنها بیشتر از آنکه مثل بقیه کارهای فیزیکی ِ دیگر خسته تان کند (علاوه بر تازه کردن روح تان) انرژی تان را چندین برابر خواهد کرد.
دنیای بچه های ، دنیای رنگ هاست و من این دنیای زیبا را دوست دارم!!
